ANTONINA PALARCZYK
„Jak sama mówi, trafiła na wojnę, by coś przeżyć: może strasznego, może dziwnego, na pewno intensywnego.”
Kiedy na skrzydełku okładki książki przeczytałam powyższe zdanie, zaczęłam się zastanawiać nad szaleństwem kryjącym się za tymi słowami i czynami, bo przecież, kto normalny pchałby się na wojnę, by coś poczuć, przywołać skrajne emocje, narazić się na kalectwo i śmierć, kiedy może spokojnie w domowym zaciszu śledzić relacje z wojny na Ukrainie. Lecz znalazła się młodziutka osoba, podróżująca autostopem, pragnąca z bliska obserwować wojnę, namacalnie dotknąć przerażenia i koszmaru, zanurzyć się w cierpieniu i biedzie, przysłuchiwać się rozmowom żołnierzy, wolontariuszy i cywili, włączać się w nie, żeby pozyskać jak najbardziej szczegółowy obraz frontowej rzeczywistości, dramatycznej codzienności, świadectw traum, ale również siły przetrwania, walki i oddania.
I wiecie co, bardzo potrzeba była ta książka, przypominająca i relacjonująca obraz zbrodni i funkcjonowania w jej obszarach, gdyż wojna na Ukrainie nieco spowszedniała w oczach innych narodów. Nie wywołuje tak silnych emocji jak wcześniej, niekiedy nawet złoszczą bezpośrednie i pośrednie jej konsekwencje. Antonina Palarczuk napełniała znaleziony wazonik z pocisku obrazami sprzeczności, zmianami w ukraińskim społeczeństwie, historiami indywidualnych osób, duszami zdewastowanych i wymarłych miast, obecnością życia we wsiach wydawałoby się wykreślonych z mapy, specyfiką udzielania pomocy medycznej i urządzania pogrzebów. Skłaniała do zastanowienia się, czy warto marzyć na powojnie, kiedy pociski świszczą wokół, jak bardzo może spowszednieć liczba zabitych, jaka jest prawdziwa definicja bohatera, dlaczego pojawia się niejednolitość w podejściu do agresora, czy i w jaki sposób chronić przyrodę.
Różnorodność emocji, mocno ściśniętych i prawdziwych, wypełniała strony zbioru reportaży. Imponował wyczulony zmysł obserwacji ludzi, miejsc i incydentów, ale także wszechobecnej śmierci. Odpowiadał styl narracji, obrazowy, przekonujący, oddziałujący na zmysły i wyobraźnię. Jeśli uwzględniło się, że „Neńka licho” to debiut zaledwie dwudziestopięcioletniej korespondentki wojennej, to rodziło się uznanie dla kunsztu opowiadania, a zanikały podejrzenia o szaleństwo uprawiania takiego dziennikarstwa. Powinniśmy móc spoglądać w oczy temu, co dzieje się na Ukrainie, patrzeć wprost na ludzkie tragedie, nie odwracać wzroku od tego, co niewygodne, niezrozumiałe i trudne do przyjęcia. Obserwowałam jak zmieniała się dorosłość i świadomość autorki przez obecność na frontach wojennych, ale i ja poczułam, że coś mną mocno szarpnęło, uderzyło wydźwiękiem i kontrastem, zwróciło uwagę, przyciągnęło do dalszego interesowania się.
4.5/6 – warto przeczytać
reportaż, 382 strony, premiera 28.10.2026
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.
Takie reportaże przypominają nam, że za każdą informacją o wojnie kryją się prawdziwi ludzie, ich dramaty, strach, cierpienie, ale też niezwykła siła i odwaga
OdpowiedzUsuńWarto czytać takie książki, by nie przyzwyczajać się do zła i nie pozwolić, by ludzkie tragedie stały się dla nas tylko kolejnymi wiadomościami.
UsuńBardzo poruszająca recenzja. Myślę, że takie książki są dziś szczególnie potrzebne, bo choć wojna trwa, świat powoli przyzwyczaja się do wiadomości o kolejnych tragediach. A przecież za każdą liczbą kryje się człowiek, jego życie, marzenia i bliscy. Szczególnie zainteresowała mnie Twoja refleksja nad tym, jak wojna zmienia zarówno tych, którzy jej doświadczają, jak i tych, którzy próbują ją opisać. To musi być niezwykle mocny reportaż. Zapisuję tytuł na swoją listę czytelniczą. Dziękuję za tę ważną rekomendację. ❤️
OdpowiedzUsuńKasia Franiszyn Luciano
Tak, recenzja poruszająca i z pewnością warto sięgnąć po tę książkę w wolnej chwili
UsuńMocna, poruszająca recenzja książki, która przypomina, że za wojennymi statystykami kryją się prawdziwi ludzie, ich dramaty, strach i codzienna walka o przetrwanie. To ważny głos, szczególnie dziś, kiedy tak łatwo przyzwyczaić się do obrazów wojny i zapomnieć, że ona wciąż trwa.
OdpowiedzUsuńAby nie obojętnieć na to, co dzieje się w krajach objętych wojną, potrzebne są takie relacje, które poruszają i uwrażliwiają na cudze losy.
UsuńReportaż to autentyczna relacja, choć często okraszona emocjami autora. Warto sięgać po ten literacki gatunek, by doświadczać czegoś niemalże osobistego.
OdpowiedzUsuńJakie mamy teraz dziwne czasy, nadmiar informacji spowodował,że ludzie jakby zobojetnieli, niemal jak kamienie przestali odczuwać emocje z kolejnym newsem z miejsca tragedii. Dlatego takie książki to nie tylko źródło informacji, pokazanie prawdy historycznej ale przede wszystkim taka pobudka, glos wolałaby o kolejne odwrócenie się w strone tych, którzy domagają się naszej uwagi. Wolałaby o sprawiedliwość swiata bowiem nie zasiadaja w wielkich gabinetach polityków. Zapisałam tytuł, lubie czytać reportaże I na pewno przeczytam i ten.
OdpowiedzUsuńBardzo poruszający tekst i ważny temat. Takie reportaże przypominają nam, że za wojennymi statystykami, nagłówkami i kolejnymi komunikatami stoją konkretni ludzie, ich dramaty, strach, ale też niezwykła siła przetrwania. Masz rację, że wojna nie może nam spowszednieć tylko dlatego, że trwa już tak długo. Warto czytać takie książki, by nie stracić wrażliwości i nie odwracać wzroku od tego, co dzieje się tuż obok nas. To musi być lektura, która zostaje w człowieku na długo.
OdpowiedzUsuńMna wstrzasnela inna ksiazka reportazy z wojny w Ukrainie - „Robaków rozgryzać nie wolno” Tetiany Kolesnychenko - goraco polecam.
OdpowiedzUsuńMyślę, że to książka, którą warto przeczytać, nawet jeśli temat jest trudny. Dopisuję do listy
OdpowiedzUsuńBardzo ciekawy i nietypowy temat. Takie książki pozwalają spojrzeć na trudne wydarzenia z zupełnie innej perspektywy.
OdpowiedzUsuń