Kryminał rozpoczyna się bardzo obiecująco, mocnymi uderzeniami, niezwykle brutalnymi morderstwami, od razu orientujemy się, że muszą mieć one wiele wspólnego z długo skrywanym żalem przez mordercę, pragnieniem samodzielnego wymierzenia sprawiedliwości, dokonania osobistej zemsty. Czy jednak nie jest to zbyt oczywiste przesłanie? Dlaczego tak ważnym aspektem staje się presja czasu? Gdzie odnaleźć punkty zaczepienia do rozwiązania zagadki zbrodni? Czy to przypadek, że tragedie dotykają medyczne środowisko chirurgii plastycznej? Czy Maks Wilk i jego partner Adam Mazur zdołają unieszkodliwić zwyrodniałego sprawcę?
Sięganie po książkę z półki debiutów jest zawsze obarczone dużym wskaźnikiem ryzyka i niepewności, co tak naprawdę kryje się w treści. Nie zawsze uda się złapać nić porozumienia między autorem a czytelnikiem, który w miarę zapoznawania się z opisywaną historią coraz mniej przekonuje się do rozgrywających się zdarzeń i zachowań bohaterów. To właśnie przykład takiego kryminału, który mnie nie wciągnął, nie dał tej oczekiwanej satysfakcji czytelniczej. Zabrakło mi za wyrazistości postaci, głębszych odniesień między nimi, przekonywującego sposobu poprowadzenia akcji. Wiele scen między komisarzem Maksymilianem Wilkiem a Niną Goldberg, żoną ofiary, sprawia wrażenie nierealności i trudno jest mi sobie wyobrazić, że faktycznie mogłyby mieć miejsce. Tym niemniej, uważam, że ta powieść kryminalna zawiera wiele mocnych akcentów, które dobrze rokują na przyszłą twórczość Magdaleny Graczyk. Czasami tak niewiele brakuje, aby wszystko zespoliło się w zgrabną całość. Podobał mi się pomysł na fabułę, zamysł na podtrzymanie napięcia i grozy, a także świetna koncepcja na zakończenie powieści kryminalnej. Ciekawa jestem kolejnej propozycji autorki.
3.5/6 - dla zabicia czasu
kryminał
Data premiery: 02.2016.
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res. :)
