RAPHAEL MONTES
„Nigdy tak naprawdę nie wiemy, do czego jest zdolna druga osoba, prawda?”
Absurd goni absurd. Oczywiście, thrillery rządzą się swoimi prawami, nieprawdopodobieństwo to ich swobodna natura, jednak scenariusz zdarzeń w „Dziewczynie w walizce” obfituje w takie nierealności, że nie da się w cokolwiek uwierzyć. Rozumiem intencje Raphaela Montesa, ale w tej powieści zdecydowanie przesadza, nierealne zwroty akcji znacząco psują wiarygodność intrygi, a zatem i zapał poznawania.
Przyznaję, że już dawno nie miałam do czynienia z tak nieciekawą propozycją czytelniczą. Teo to kwintesencja groteskowego bohatera, Clarice przybiera żałosną postać. Kiedy on decyduje się podjąć wszelkich środków, aby zdobyć jej miłość, fabuła szaleje i odbija się od ścian mroku. Zakończenie to abstrakcja pisana w pośpiechu. Mam zwyczaj doczytywania książek do końca, licząc na ciekawy obrót spraw, pogłębioną psychoanalizę, ukryte dno tajemnic, oryginalny twist, ale niczego podobnego tu nie dostaję. Bez emocji przechodzę po kolejnych stronach i dziwię się, że tytuł znajduje sympatyków. O gustach, w tym czytelniczych, nie dyskutuje się, lecz sugeruję, aby omijać książkę szerokim łukiem, strata czasu i rozczarowanie.
1/6 – strata czasu
thriller, 356 stron, premiera 15.06.2016 (2014), tłumaczenie Jacek Konieczny
Książka ze zbiorów własnych Bookendorfiny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz