BULLET TRAIN. ZABÓJCZY POCIĄG

KOTARO ISAKA

„Kiedy ludzie muszą podjąć jakąś straszną decyzję lub taką, która kłóci się z logiką, wówczas są bardzo podatni na to, żeby dostosować swoją opinię do opinii grupy.”

Początkowo nie mogłam sobie znaleźć miejsca w zabójczym pociągu, wydawało mi się, że pomyliłam klasy podróży, albo wsiadłam nie do tego pojazdu, co powinnam. W miarę zagłębiania się w powieść zdałam sobie sprawę, że jednak siedzę na właściwym miejscu, jadę w odpowiednim kierunku, a do tego wcale nie zgubiłam bagażu ciekawości i zaintrygowania. Co więcej, nieźle musiałam się natrudzić, aby nadążać za kosmiczną prędkością przygody czytelniczej. Kotaro Isaka fantastycznie zaskakiwał na każdym kroku. Kiedy już wydawało mi się, że chwytam rdzeń intrygi, nagle wszystko zmieniało obrót, perspektywę, kąt widzenia niebezpieczeństwa. Błyskawicznie przesuwające się obrazy za oknem rozdziałów coraz bardziej gmatwały scenariusz zdarzeń. Prędkość wciskała w fotel. Dochodzącą z głośników melodia czarnej komedii okazała się mistrzowsko rozpisanym utworem. Mnóstwo zabawnych perypetii, zupełnie na poważnie, mrożących krew w żyłach, ze śmiercią za pan brat. 

Rewelacyjnie odmalowane portrety wszystkich postaci, także starszego małżeństwa i szkolnego nauczyciela. Człowiek obdarzony ksywą Biedronka w każdej scenie udowadniał, że towarzyszy mu w życiu ogromny pech. Cytryna i Mandaryna tworzyły niezwykły duet, nikt nie śmiałby stanąć im na drodze. Książę aż kipiał od skrajnej perfidii i głębokiej mroczności. Naprawdę nóż się w kieszeni otwierał, kiedy rozumiało się jego bezwzględność i okrucieństwo. Kimura zepchnięty poza nawias zemsty dokładał znaczącą cegiełkę do walki ze złem. Ileż krwawych czynów i cichych morderstw, a wszystko wokół czarnej walizki, której zawartości nikt nie znał. Autor upchnął w małą przestrzeń pociągu najbardziej zabójcze umysły, nadał im wybuchową mieszankę prawdy i kłamstwa, zalet i wad, doświadczeń i przeżyć. Entuzjastycznie wyczekiwałam każdego incydentu, starałam się nadać odpowiednie uzasadnienie, trafnie zinterpretować następstwa i konsekwencje, ale przyznaję, że Isaka wielokrotnie wyprowadził mnie w pole, z uśmiechem, a nawet chichotem. Coś innego i nieszablonowego, chociaż wzorowanego na znanych klasycznych motywach komedii niemal gangsterskich. Zachęcam do spotkania z książką, zasługuje na uwagę, dostarcza energetyzującej rozrywki. Mam wrażenie, że na długo ją zapamiętam. A teraz postaram się jak najszybciej obejrzeć film powstały na jej podstawie.

5/6 - koniecznie przeczytaj
thriller, komedia, 408 stron, premiera 26.07.2022 (2010), tłumaczenie Anna Horikoshi
Tekst powstał w ramach współpracy z DużeKa.pl

MAŁA WIELKA STOPA 2. W RODZINIE SIŁA

"Kimkolwiek jesteś, gdziekolwiek jesteś, naprawdę możesz coś zmienić."

Moi członkowie rodziny mają odmienne gusta filmowe i ciężko wybrać film na wspólny seans, dlatego rozwiązań na sympatyczne wspólne spędzenie wieczoru przed ekranem poszukujemy w animowanych produkcjach. Oglądanie razem sprawia wiele frajdy, zwłaszcza jak przygoda łączy się z komedią, a jeszcze lepiej, kiedy uwzględnia warte rozważenia przesłania. Nie poznaliśmy "Małej Wielkiej Stopy", ale szybko wbiliśmy się w "Małą Wielką Stopę 3". Twórcy zadbali, aby koniecznie informacje z przeszłości bohaterów pojawiły się w dialogach podszytych humorem wyjaśniającym i wspominkowym. 

Przypasował nam dowcip uaktywniany na każdym kroku. Wszystkie postaci miały w sobie coś, co sprawiało, że trzymało się ich stronę, doceniało osobowości, brało za dobrą monetę osobliwości, a także wytworzony komizm sytuacyjny. Od pierwszej do ostatniej sceny wiele się działo, akcja przebiegała dynamicznie, ale kiedy trzeba było zintensyfikować emocje, potrafiła na moment spowolnić. Wówczas przeżywanie z bohaterem danego wydarzenia stawało się silniejszym. Animacja przyjemna, atrakcyjnie podkreślała unikalne cechy. "Mała Wielka Stopa 2" sięgnęła po stare i sprawdzone schematy budowania nieskomplikowanej, ale wartko toczącej się fabuły, ujmującej i rozbrajającej obrazowej narracji, pakietu ważnych wartości do przekazania. Nadrzędną myślą, wynikającą już z samego podtytułu, była silna wiara, że w rodzinie tkwi siła wynikająca z miłości, solidarności i współodpowiedzialności. Kiedy jeden z członków rodziny potrzebował pomocy pozostali zmobilizowali się, aby jej udzielić, i odwrotnie, jeden dawał wsparcie wszystkim. Rodzina miała swoje dziwactwa, daleko by jej od perfekcyjności, wkradały się cudaczne składniki, ale mimo wszelkich przeciwności trzymała się razem. Pomysł połączenia ludzkich postaci ze zwierzęcymi domownikami atrakcyjnie rozbudował definicję rodziny, oraz woli tolerancji i zrozumienia dla każdego. Często to właśnie wady osobnicze mogły uratować całość, a nawet świat, daleką Alaskę, rezerwat dzikiej przyrody, wrażliwy ekosystem. 

Wielka Stopa pragnął wykorzystać zdobytą sławę do zrobienia czegoś dobrego. Udał się zatem do starej osady górniczej, od wieku opuszczonej i zamieszkanej przez duchy, aby powstrzymać koncern od bezwzględnego wydobywania ropy naftowej i niszczenia środowiska naturalnego. Misja ratunkowa dla rezerwatu szybko zmieniła się w misję ratunkową dla rodziny. Między żartobliwymi scenami i śmiesznymi dialogami wpleciono przesłania o konieczności zatrzymania ogarniętych obsesją zysku wielkich firm stosujących nielegalne praktyki, świadomego demaskowania fałszywych wizerunków i informacji, wdrożenia na stałe ekologicznych wzorców zachowania nawet w codziennym życiu. Swobodnie czuliśmy się w filmie, zapewnił sporo dobrej zabawy, wywołał wiele uśmiechów. Najwięcej na jego obejrzeniu skorzystają dzieci z wczesnej podstawówki, to do nich głównie jest kierowany, ale nie ulega wątpliwości, że i dorosłym poprawi nastrój. 

4.5/6 - warto obejrzeć
tytuł oryginalny "Bigfoot Family 2", komedia, animacja, produkcja Belgia i Francja, 85 minut
premiera 15.06.2020 (świat), reżyser: Jeremy Degruson i Ben Stassen
scenariusz: Bob Barlen, Cal Brunker
Film obejrzałam dzięki współpracy z Szkrabajki.pl

MAŁA NIESPODZIANKA

DWÓCH STARSZYCH PANÓW I NIEMOWLĘ, CZYLI JAK HENDRIK I EVERT WPADAJĄ W KŁOPOTY

HENDRIK GROEN

"Nie lubił rozmawiać z ludźmi, ale dla siebie robił wyjątek.”

Rewelacja! Dawno tak szczerze nie uśmiałam się podczas czytania książki, rozbawiła do łez, zapełniła zdrowy relaks na wysokim poziomie. Powiedzieć, że fantastyczny humor wypływał z każdego rozdziału, to za mało, gdyż w każdym akapicie i dialogu kryło się mnóstwo żartobliwych sytuacji i komentarzy. Byłam pełna podziwu dla Hendrika Groena za wyjątkową umiejętność budowania dowcipnego kontekstu sytuacyjnego. Miałam wrażenie, że starannie przemyślał każde słowo i zdanie, a przy tym podał w lekkiej i skondensowanej formie, nie spotkałam się ze zbędnym wtrąceniem czy niepotrzebnym bohaterem. Postaci perfekcyjnie odmalowane, z szerokim zestawem wad i zalet, przypadłości zawodowych, skłonności osobowościowych. Dwóch staruszków, którzy w komedii pomyłek i wpadek czuli się jak ryby w wodzie. Śmieszne zbiegi okoliczności tylko nakręcały ich do dalszych szaleństw, zafiksowania, dziwactw i pozytywnie odbieranej histerii. 

Hendrik, były dyrektor szkoły podstawowej, który ochoczo brał odpowiedzialność społeczną w swoje ręce zwalczając bezprawie, nagle wystawiony został przez przyjaciela na wielką próbę charakteru, cierpliwości i wyznawanych wartości. Evert to niewyparzona gęba, ale złote serce, sam nie wiedział dokładnie, co popchnęło go karygodnego zachowania, którego następstwa całkowicie wymknęły się spod kontroli. Fenomenalnie sportretowani reprezentanci mocno starszego pokolenia, z dziwacznymi przypadłościami, rozbrajającym podejściem do siebie i świata, skoncentrowani na tym, aby w miarę godnie, o ile jest w ogóle wykonalne z uwagi na ograniczenia ciała i pamięci, przetrwać starość. Poprzez odmienności zgrabnie uzupełniali się. Ale kiedy jeden nierozważny krok wywrócił rutynę codzienności do góry nogami, nie mogło być mowy o zrównoważeniu, spokoju i zwykłości. Absurd gonił absurd, spirala głupstw nakręcała się, niesprzyjające słusznemu rozwiązaniu warunki dynamizowały tempo akcji. Wypełniony parodią i ironicznym spojrzeniem, zbawiennie bez ekstremalnej politycznej poprawności, kapitalny portret burmistrzyni, rzecznika prasowego, komendanta policji i mega ciekawskiej sąsiadki. Jeszcze urozmaicenie w postaci starego grubego kota rozsiewający wokół siebie drażniący nozdrza zapach. I w tym wszystkim jedynie prokuratorski głos rozsądku. Czy dyskretne odprowadzenie niemowlaka do zatroskanych rodziców może być bardziej zagmatwane niż przypadkowe uprowadzenie?

6/6 – rozkosz czytania
literatura współczesna, komedia, 286 stron, premiera 28.06.2022 (2019)
tłumaczenie Ryszard Turczyn
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Albatros.