INWAZJA

C.J. SANSOM

MATTHEW SHARDLAKE tom 5

„Polityka nie różni się od gry w kości: im gorszy szalbierz, tym lepszy gracz.”

W powieści bierze udział mnóstwo postaci historycznych z mniej lub bardziej fikcyjną charakterystyką nakreśloną przez autora. Ciekawe średniowieczne tło, wielowątkowa zagadka kryminalna, scenariusz wypełnionym ryzykiem i niebezpieczeństwem. Tylko pozornie prosta prawna sprawa błyskawicznie przemienia się w intensywne śledztwo. Ponure konsekwencje żądzy władzy i prymatu, pieniędzy i splendoru, łapówek i spisków, przelewu krwi i rodzinnych tajemnic. Intryga ciekawie zapleciona, wzorcowe zwroty akcji, pole do popisu dla interpretacji zachowań i postaw bohaterów. 

Matthew Shardlake podejmuje śledztwo w dobrej wierze, by komuś pomóc, lecz ściąga kłopoty na zainteresowanych dobrem. Pakuje siebie i przyjaciół w trefną historię, zaczynającą się od niewystarczająco przekonująco brzmiącego samobójstwa młodego mężczyzny, który dopiero co złożył pozew w sądzie. Gdziekolwiek Mathhew uda się w podróż, mającą wyjaśnić sekrety, tam kogoś mordują. Jednak prawnik obiecuje dołożyć wszelkich starań, aby sprawiedliwości stało się zadość. Czy udaje się do końca wyjaśnić, co kryje się za zachowaniem sir Harolda Treveelyana, największego posiadacza ziemskiego w okolicach Winchesteru? 

I jak zwykle, C.J. Sansom daje wgląd czytelnikowi w szesnastowieczną Anglię. W piątym tomie zabiera czytelnika do tysiąc pięćset czterdziestego piątego roku. Ukazuje społeczne i polityczne nastroje, przygotowania do wojny z Francją i Szkocją, zaciąganie do armii tysięcy żołnierzy, pokłosie wcześniejszej porażki Henryka VIII z francuskim wrogiem. Przybliża gospodarczą sytuację, nakładanie nowych podatków i upadek wartości pieniądza. „Inwazja” znakomicie wypełnia czas, przyciąga wielowątkową fabułą i rozbudowanym tłem, przekonuje osobowością postaci i dynamicznym przebiegiem śledztwa. Zerknij również na wrażenia po spotkaniu z innymi odsłonami serii („Komisarz”, „Alchemik”, Rebelia”, „Księga Objawienia”, „Serce Anglii”).

5.5/6 - koniecznie przeczytaj
kryminał historyczny, 664 strony, premiera 10.10.2014 (2010)
tłumaczenie Teresa Tyszowiecka-Tarkowska
Książka wypożyczona z biblioteki.

KSIĘGA OBJAWIENIA

C.J. SANSOM

MATTHEW SHARDLAKE tom 4

„Każdy umie radzić sobie z problemami innych, choć własne ego go przytłaczają.”

Kolejny mocny czytelniczo tom z serii o średniowiecznym prawniku i detektywie, człowieku ułomnym fizycznie, ale ponadprzeciętnym od strony rozgryzania różnych ludzkich intencji. Wcześniejsze tomy oceniłam wysoko („Komisarz”, „Alchemik”, Rebelia”, „Serce Anglii”), i ten także, gdyż dostarczył silnych wrażeń ze względu na przygodę i historię, oraz wirowanie wokół przywar i cnót gatunku ludzkiego. 

C.J. Sansom sprawił, że „Księga objawienia” sympatycznie wciągnęła. Delektowałam się zaskakującym i wypełnionym mocną akcją scenariuszem zdarzeń, barwnym tłem przeszłości dostarczającym wiedzy o nastrojach społecznych i politycznych za czasów panowania Henryka VIII. Powieść skupiała się głównie na tysiąc pięćset czterdziestym trzecim roku, ale nakreślała obraz narastającej z każdą dekadą fali konfliktów i represji religijnych od czasu zerwania króla z Rzymem. Interesująco było spojrzeć na stan ówczesnej medycyny, przypomnieć sobie chociażby ówczesny pogląd, że ciało człowieka składa się z czterech humorów – żółtej i czarnej żółci, flegmy i krwi, odpowiadających czterem elementom – ziemi, ogniowi, wodzie i powietrzu.

Matthew Shardlake, starszy prawnik obejmujący urząd reprezentanta spraw ubogich przed Sądem Próśb, po kilku mrożących krew w żyłach śledztwach marzący o spokojnym życiu, znów został wezwany do sprawowania detektywistycznych obowiązków przez duchownego panującego nad potężną spiskową siatką. Sam też pragnął rozwiązać arcyciekawą zagadkę śmierci bliskiego przyjaciela, straszną i osobliwą. Korzystał garściami z dużego doświadczenia i wspinał się na wyżyny bystrym umysłem. Na czoło bestialskiego morderstwa wysuwało się polityczne podłoże. To nie była jedna koszmarna zagadka do rozwikłania, ponieważ nieustannie rodziły się kolejne. Morderstwa zaplanowano i wykonano z niezwykłą okrutną precyzją, drwiąc i wywierając presję na próbujących dociec prawdy. Autor nie oszczędzał bohaterów, fundował mocne akcenty, wrzucał w niebezpieczny wir religijnych niepokojów i gorzkiej przeszłości, obłędu i pychy, kiedy po władzę sięgali fanatycy przekonani o własnych racjach. Postawił frapującą tezę, że gdybyśmy działali jedynie wówczas, gdy nasze motywy są czyste, moglibyśmy nigdy niczego nie dokonać.

5.5/6 - koniecznie przeczytaj
kryminał historyczny, 574 strony, premiera 22.05.2013 (2008), tłumaczenie Zbigniew Kościuk
Książka wypożyczona z biblioteki.

REBELIA

C.J. SANSOM

MATTHEW SHARDLAKE tom 3

„Można przerazić i upokorzyć każdego człowieka. Trzeba jedynie znaleźć właściwy sposób.”

Kontynuuję poznawanie serii o Matthew Shardlake, średniowiecznym prawniku i detektywie („Komisarz”, „Alchemik”, „Serce Anglii”), bardzo dobrze czuję się w konwencji przygód czytelniczych z fabułą opartą na dawnych dziejach. Nie tylko zaciekawiają mnie złożone tajemnice i wciągam się w losy bohaterów, ale też zaglądam w okno historii, a C.J. Sansom sprawia, że powstaje wrażenie przenoszenia się w nią. Autor bardzo dba o detale w opisach, przywołuje liczne fakty, jednocześnie bawi się fikcyjnym uzupełnianiem materiałów źródłowych.

Wkraczam do północnej Anglii, w czasy tuż po religijnej rewolucji i likwidacji klasztorów, pięć lat po stłamszeniu spisku, egzekucji buntowników i zbierającej żniwo zarazie. Rok tysiąc pięćset czterdziesty pierwszy, Henryk VIII wyrusza do Yorku w ramach największego i najbardziej okazałego objazdu w dziejach kraju. Chce wzbudzić respekt i podziw wśród nieprzychylnych mu mieszkańców północy. I właśnie w gniazdo nieugiętych spiskowców i królewskich popleczników zostaje wysłany w kolejną niebezpieczną misję, tym razem przez arcybiskupa Thomasa Cranmera, Matthew Shardlake. Poprzednie powołanie przysporzyło mu wielu wrogów i należy się spodziewać, że i to dołoży kolejnych. 

Oficjalnie prawnik pomaga w rozpatrywaniu skarg skierowanych do króla, ale poufne zadanie polega na pilnowaniu ważnego politycznego więźnia, aby żywy dotarł do Tower. Matthew to człowiek o niezwykłej dyskrecji, potrafiący w sekrecie utrzymać największe tajemnice, przenikać umysły ludzkie i odczytywać intencje. W trzecim tomie masa sekretów, najgorszych zdrad, seria dziwnych zdarzeń, sfabrykowanych dowodów i okazji wrogów do wyrównywania rachunków stawia kluczową postać przed mega wyzwaniem. Jest mniej przewidująca niż w poprzednich odsłonach serii, ale nie ma się co dziwić, intensyfikują się ataki na jej życie. Wątek kryminalny należy do złożonych i barwnych, zaskakuje obrotami spraw i interpretacją oprawcy, odsłania mroczną stronę ludzkiej natury.

5/6 - koniecznie przeczytaj
kryminał historyczny, 602 strony, premiera 07.09.2012 (2006), tłumaczenie Zbigniew Kościuk
Książka wypożyczona z biblioteki.

ALCHEMIK

MATTHEW SHARDLAKE tom 2

C.J. SANSOM

„Osaczona bestia jest najbardziej niebezpieczna.”

Dość osobliwie zabrałam się za serię o Matthew Shardlake, dotąd poznałam pierwszy tom („Komisarz”) i ostatni („Serce Anglii”), a teraz chwyciłam za jeden z pięciu środkowych. I kolejny raz nie zawiodłam się na przygodzie czytelniczej, co więcej, zaliczyłam ją do mega udanych. Odpowiadają mi powieści kreatywnie bazujące na historii, zatapiam się w ich treść z ogromną przyjemnością, zapewniają wiele godzin cieszącej wyobraźnię rozrywki, szybkiego entuzjastycznego przewracania stron, a także intrygującego zaglądania w świadectwa odległej przeszłości. 

Akcja działa się w tudorskiej Anglii, w londyńskim zgiełku, w dworskich realiach, na aptekarskim zapleczu, podczas konnych podróży, na sali sędziowskiej i w klasztornych ruinach. Styl narracji na najwyższym poziomie, mega przyjazny i obrazowy. Pomysł na fabułę opracowany do perfekcji, szalenie zgrabne podsycanie napięcia, zaskakujące kryminalne odsłony i mroki ludzkiej natury. Kluczowa postać serii, Matthew Shardlake, myślący o porzuceniu prawniczej praktyki, musiał odłożyć plany na bok, gdyż otrzymał zlecenie, będące właściwie bezwzględnym poleceniem i szantażem, od dawnego mentora Thomasa Cromwella, doradcy i ministra Henryka VIII. Sprawa odnalezienia czarnego ognia, nieznanej substancji, którą cesarze Bizancjum stosowali w wojnie z niewiernymi osiem wieków wcześniej, na którego ślady trafiono podczas likwidacji i ewidencji majątku jednego z klasztorów, wtrąciła Matthewa w piekielną otchłań zbrodni i przemocy. Próby odnalezienia substancji, greckiej formuły i wskazówek do zbudowania machiny używanej do miotania pocisków, wymagały niezwykłych umiejętności przenikania ludzkich zamysłów, zdolności odnajdywania najsłabszych punktów rozumowania świadków, lawirowania w gęstej sieci kłamstw i podstępów, a nade wszystko niezłamanej ostrożności, odwagi i determinacji. 

Niecierpliwie śledziłam śledztwo i niebezpieczną aferę, wraz z bohaterem tropiłam tych, którzy mogli podrzucić wskazówki, pakowałam się w niewyobrażalne tarapaty. Presja czasu rosła, za każdym razem nieprzyjaciel wyprzedzał o krok, pojawiało się coraz więcej zagadek. Trzeba było przedzierać się przez gąszcz sekretów i półprawd? Średniowieczny prawnik i detektyw zdawał sobie sprawę, że straszna tajemnica o greckim ogniu, przekazywana przez kolejnych cesarzy, aż w końcu zapomniana, zaś teraz odkryta, mogłaby sprowadzić wiele niedoli na nieszczęsny rodzaj ludzki. Czy Anglia targana religijnymi sporami, oszustwami i zbrodniami, powinna dotrzeć do tej porażającej działaniem substancji? A Londyn, miasto stojące na krawędzi paniki, w którym wielcy i mali wyrównują stare rachunki, byłoby gotowe na jej przyjęcie? O ironio, czyż wiara zamiast wyzwalać to, co w ludziach najlepsze, nie wydobywa z nich czasem to, co najgorsze? Miałam zastrzeżenia do licznych literówek, na które zazwyczaj nie zwracam uwagi, ale przy dużym natężeniu irytowały. Proponuję sięgnięcie po nowsze wydanie tej przygody czytelniczej, mam nadzieję, że językowe pomyłki zostały zlikwidowane.

5.5/6 – warto przeczytać
kryminał historyczny, 540 stron, premiera 12.11.2010 (2004), tłumaczenie Zbigniew Kościuk
Książka wypożyczona z biblioteki.

ZDĄŻYĆ PRZED PANEM BOGIEM

HANNA KRALL

„A taka rzecz – kiedy widzi się czterysta tysięcy ludzi odsyłanych do gazu – może człowieka załamać.”

Znasz książkę, już kiedyś spotkałeś się z nią, jednak cieszysz się, że przeczytasz jeszcze raz. A może nie tyle przeczytasz, co przeżyjesz. Obok niej nie dasz rady przejść obojętnie, silne emocje wprowadzają w stan głębokich refleksji. Chwytasz fragmenty wspomnień, jakże żywych nawet po upływie trzydziestu lat, a tak naprawdę różnych perspektyw prawd, i wyobrażasz sobie to, co miało miejsce podczas drugiej wojny światowej. Wchodzisz w czyjeś retrospekcje ze świadomością szacunku wobec bolesnych doświadczeń, nie dlatego, że tak trzeba i wypada, ale dlatego, że odczuwasz wewnętrzny przymus dowiedzenia się o postrzeganiu rzeczywistości. Chcesz uchwycić jakikolwiek sens okrutnych niemieckich zbrodni, ale wyślizguje i wymyka się.

Czujesz, że bluźnisz przymierzając walkę o przetrwanie własne i innych Marka Edelmana, ostatniego przywódcy powstania w getcie warszawskim, do własnej codzienności, doskonale wiesz, że tego się nie da wobec zrobić wobec ogromu tragedii ludzkiej. Zaczynasz rozmyślać, z jednostkowej i szerszej perspektywy, nad tym, co powiedziane w wywiadzie wprost, z lekką zasłoną milczenia lub niedopowiedziane. Pozornie nie zaskakujesz siebie samego wysuwanymi hipotezami o naturze człowieka, jednakże płynące wnioski nie współpracują z wyjaśnieniem usprawiedliwiającym gatunek ludzki. Doceniasz szczerość rozmówcy Hanny Krall, nawet jeśli ktoś pragnie inaczej zinterpretować historię, wierzysz i ufasz, że przytaczane fragmenty pamięci są prawdziwe z perspektywy tej osoby. Zdajesz sobie sprawę, że nie wiesz jak zachowałbyś się w podobnych okolicznościach. Czy podążałbyś ścieżką bierności, oznaczającą pewną śmierć, czy działaniem, jedyną szansą na przetrwanie i zachowanie godności? Czy postawiony przed wyborem dałbyś radę rozstrzygnąć, kto ma prawo żyć, a komu nie możesz podarować szans?

Czy to teraz ma znaczenie? – pyta kardiolog Marek Edelman. Tak! – odpowiadasz z silnym przekonaniem. Ma znaczenie nawet po ponad osiemdziesięciu latach, a nawet jeszcze bardziej, kiedy tak niewielu już pozostało uczestników i świadków wyrządzonych przez Niemcy krzywd i zbrodni. Z jednej strony odpowiadasz twierdząco, z drugiej doskonale wiesz, że ludzkość nie potrafi przyjąć lekcji z historii, jednostkowych, zbiorowych i narodowych, wręcz ślepo podążając za powtórzeniami i powieleniami. Nadzieja tli się w małym procencie społeczności, która otwiera oczy i dostrzega to, co nie powinno nigdy umykać, co więcej włącza się w proces pamiętania i uświadamiania młodych pokoleń. Podsycajmy ogień człowieczeństwa, sumienia, moralnej odpowiedzialności i szacunku wobec ofiar. Gaśmy żar uprzedzeń i nienawiści doprowadzających do ludobójstwa. Tylko kiedy się dobrze zna śmierć, ma się większą odpowiedzialność za życie. 

Wrażeniami po spotkaniu z innymi książkami Hanny Krall ("Biała dama", "Synapsy Marii H.", "Pożegnanie z Narwią") dzielę się na Bookendorfinie, zachęcam do poznania.

5/6 – warto przeczytać
reportaż, 142 strony, premiera 28.10.2026 (!977)
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

SIOSTRA

LOUISE JENSEN

„Ale czy można naprawdę – tak naprawdę – poznać drugą osobę?”

Za mną udane spotkania z książkami Louise Jensen („Prezent”, „Surogatka” i „Randka”), dlatego zwróciłam się ku debiutanckiej powieści autorki. Niestety, „Siostra” nie została przeze mnie entuzjastycznie przyjęta. Choć na początku zapowiadała się mega intrygująco, z czasem traciła blask niecierpliwego poznawania. Stało się to za sprawą psychologicznej bazy prowadzenia bohaterów, zarówno pierwszoplanowych, jak i drugoplanowych. Im więcej się o nich dowiadywałam, tym gorzej odbierałam ich motywacje. 

Raziła infantylność Grace, jakby za nic miała złe podszepty otaczających ją ludzi. Ciekawie zapowiadało się odkrywanie jej przeszłości, zwłaszcza, że wlewała się do teraźniejszości, zaś tajemnice coraz mocniej przeciekały prawdą. Jednak jej niemal obsesja wspomnieniowa psuła prawdopodobne rozpraszanie widma przeszłości. Pozostałe osoby zadziwiały postawami, nie potrafiłam w nie uwierzyć. Książce nie przysłużyło się czerpanie z oklepanych schematów fabuły i przewidywalności ruchów postaci. Łapałam się na tym, że w zasadzie mało mnie obchodziło, jak potoczy się scenariusz zdarzeń i czy czymś zaskoczy. A jeszcze nasycenie przez autorkę atmosfery powieści dużą ilością alkoholu także nie pomagało we wczuciu się w akcję. Na szczęście, styl narracji przyjazny, zatem szybko dobrnęłam do końca mało udanej przygody czytelniczej. "Siostra" pokazała, że nawet jeśli debiut danego autora nie spełnia oczekiwań, to kolejne książki jego pióra mogą być warte poznania.

2/6 – czytasz i zapominasz
thriller psychologiczny, 398 stron, premiera 11.04.2017 (2016), tłumaczenie Jacek Żuławnik
Książka ze zbiorów własnych Bookendorfiny.

ZAMIANA

JOSEPH FINDER

„Nasze życie jest cały czas sprawą publiczną, czy nam się to podoba, czy nie.”

Mocno naciągana sensacja, jednak solidnie przedstawiona, zdajemy sobie sprawę, że scenariusz prawdopodobieństwa zdarzeń na niskim poziomie, ale przy atrakcyjnie prowadzonej intrydze entuzjastycznie przyjmujemy założenia fabularnej rzeczywistości. Zamysł powieści podobny do wielu, zwykły człowiek staje na drodze potężnych sił politycznych i zmuszony jest walczyć o życie swoje i bliskich. Ciąg niebezpiecznych incydentów, które rozpoczęły się po tym jak życie biznesmena Michaela Tannera nagle zmieniło się w piekło, odkrywa drugą naturę, rzucającą długie cienie i wkraczającą w mroczne sfery. Przypadkowa podmiana laptopów na lotnisku sprawia, że dostęp do ściśle tajnych informacji rządowych wpada w ręce przeciętnego obywatela, grozi katastrofalnymi następstwami błyskawicznego podchwycenia przez dziennikarzy, a w konsekwencji, gwałtowną roszadą na stanowiskach władzy państwowej.

Czytelnik wkraczając w powieść liczy się z tym, że zdarzenia następują w dynamicznych rytmach. Nie ma czasu na chybione decyzje i fałszywe kroki, gdyż presja złowrogich sił rośnie z okrutną bezwzględnością. Postać Will Abbotta, szefa personelu w Kapitolu, frapująco rozwija się, z każdym rozdziałem coraz głębiej wchodzi w ciemność ludzkiej natury. Już dziesięć lat temu trudno było ukryć się przed agentami rządowymi, ale przy współczesnym stopniu zaawansowania technologii inwigilacyjnych wydaje się to wręcz niemożliwe. Joseph Finder oferuje odbiorcy sensacyjną rozrywkę mocno trzymającą się cech thrillera. Głęboko skrywana tajemnica wywiadu, supertajne materiały, zakulisowy program szpiegowski, ale również obsesyjne ambicje na szczycie władzy, poczucie funkcjonowania ponad prawem, nieliczenie się z ludzkim życiem. Cóż znaczy śmierć pojedynczego człowieka wobec potrzeb i oczekiwań góry systemu? Czy instynkt przetrwania unieważnia etyczne skrupuły? Na ile żyjemy już w epoce postprawdy? „Zamiana” oprócz czystej rozrywki podaje również kawę, świeżo zaparzoną z najlepszego gatunku ziaren, jej zapach towarzyszy wielu stronom książki, a ciekawostki o jej jakości brzmią kusząco.

4.5/6 – warto przeczytać
thriller polityczny, 362 stron, premiera 17.04.2019 (2017), tłumaczenie Przemysław Hejmej
Książka ze zbiorów własnych Bookendorfiny.

OSTATNI DOWÓD

JEFFERY DEAVER

COLTER SHAW tom 3

„Dzięki pracy łowcy nagród Shaw przekonał się, że w systemach wartości, jakie wyznają ludzie, kryje się nieskończenie wiele zagadek i sprzeczności.”

Tajemnicza śmierć ojca Ashtona Shawa, matka Mary Young z umiejętnościami przetrwania i trójka dzieci, każde z odpowiadającym mu osobowościowo określeniu, Colter niespokojny, Russell samotnik i Dorion inteligentna. Seria o Colterze Shawie, ale w trzecim tomie pojawia się brat i wzmianka o siostrze. Niezwykła rodzina, biegła w sztuce przetrwania, na skutek pewnych odkryć zmuszona do uważnego wypatrywania ryzyka i niebezpieczeństwa. Już przydarzyła się tragedia rodzinie, teraz za wszelką cenę chcą zapobiec kolejnej. Wiele kart gry na śmierć i życie wyłania się z ukrycia, scenariusz zdarzeń dynamicznie rozwija się, sieć pułapek, inwigilacji, pościgów i zabójstw zacieśnia się. Potężna organizacja gotowa jest na podjęcie wszelkich kroków, aby zdobyć to, co pozwoli zapanować nad światem Ameryki. Zaledwie garstka osób przeciwstawia się jej, wśród nich rodzina Shaw. Maksymy ojca prowadzą braci w niebezpiecznym świecie, ratują przed zagrożeniami, pomagają utrzymać się na powierzchni mętnej wody tajnych informacji, ukrytych dowodów, perfidnie rozpuszczanych kłamstw i zamachów śmierci dokonywanych w tajemniczych okolicznościach. 

Ogromne wyzwanie to zarabiać na życie jeżdżąc po kraju, starając się rozwikłać zagadki, których część ludzi nie potrafi rozwiązać, jednych nie obchodzą, innym zależy na ich nierozwiązaniu, odnajdując ludzi zaginionych z winy losu i okoliczności, zacierających za sobą ślady z własnej woli. Zajęcie obarczone dużym stopniem ryzyka, a co dopiero krzyżować szyki żądzy władzy i bogactwa firmie o międzynarodowym zasięgu i perfekcyjnym funkcjonowaniu poza granicami prawa. Dominuje również wątek ratowania przed zamachowcami pewnej rodziny, wiedzącej zbyt dużo na niewygodny temat. Postać Victorii, która pojawiła się w poprzednim tomie, zaczyna pełnić znaczącą rolę. Wydźwięk scenariusza zdarzeń potwierdza, że to informacje są najlepszą bronią surwiwalowca. Przyjemnie spędzam czas z książką, szybko daję się wciągnąć w akcję, dotrzymuję kroku odkrywania sekretów i zapobiegania nieszczęściu. Drażnią drobne powtórzenia treści, jakby autor nie do końca panował nad obecnością wyjaśnień. 

Zerknij na wrażenia po spotkaniu z poprzednimi tomami serii o Colterze Shawie, łowcy nagród („Gra w nigdy”, „Polowanie na czas”, „Do jutra”), serii o Lincolnie Rhymie, policyjnym konsultancie ("Kolekcjoner kości", "Tańczący trumniarz", "Puste krzesło", "Kamienna małpa", "Dwunasta karta", "Pocałunek stali", "Pogrzebani"), serii o Kathryn Dance, agentce CBI i specjalistce ds. kinetyki ("Panika"). Każdą przygodę można zacząć od dowolnego momentu serii, nie trzeba trzymać się ściśle kolejności odsłon, gdyż autor komplementarnie i z wyczuciem wprowadza w różne aspekty fabuły i objaśnia tło przeszłości potrzebne w danym momencie.

4/6 – warto przeczytać
sensacja, 420 stron, premiera 14.06.2022 (2021), tłumaczenie Łukasz Praski
Książka wypożyczona z biblioteki.

DO JUTRA

JEFFERY DEAVER

COLTER SHAW tom 2

„To nie była twarz mordercy. Colter Shaw widział jednak w życiu mnóstwo zabójców o niemal anielskich obliczach.”

Jeffery Deaver oferuje powieść odbiorcy przygotowaną w niemal każdym aspekcie, tak jak czwarty tom serii o Colterze Shawie „Polowanie na czas”, albo z elementami niekoniecznie w pełni dopracowanymi, tak jak pierwszy tom „Gra w nigdy”. Rozbieżność w ocenie wrażeń czytelniczych dotyczy też innych książek autora, które przybliżałam na Bookendorfinie (z Lincolnem Rhymem w roli głównej "Kolekcjoner kości", "Tańczący trumniarz", "Puste krzesło", "Kamienna małpa", "Dwunasta karta", "Pocałunek stali", "Pogrzebani"), czy z Kathryn Dance, kluczową postacią "Paniki"). Co istotne, każdą przygodę sensacyjną można zacząć od dowolnego momentu serii, nie trzeba trzymać się ściśle kolejności odsłon, gdyż autor komplementarnie i z wyczuciem wprowadza w różne aspekty fabuły i jej tła potrzebnych w danym momencie. Dlatego skaczę po seriach kierując się aktualną dostępnością tomów, z aktualnych premier wydawnictw lub starszych zbiorów bibliotecznych.

„Do jutra”, drugi tom o Colterze Shawie to sensacja, która w dużym stopniu bazuje na thrillerze i kryminale. Uwzględnia bogaty scenariusz zdarzeń i mroczny aspekt społeczny. Nie podoba mi się, że wiele incydentów, początkowo znakomicie rozpisanych w scenariuszu zdarzeń, z czasem szybuje w stronę małej wiarygodności, idzie drogą na skróty, gdyż to osłabia zaangażowanie w przygodę. Najpierw wielka tajemnica a za chwilę szybkie jej ujawnianie, choć obdarzone dużym ryzykiem i niebezpieczeństwem. Dla kontrastu, świetnie bawię się w ramach sprytnych zwrotów akcji i pułapek interpretacji, które autor skwapliwie zastawia na obserwatora fabuły. Zgrabnie podpuszcza w kierunku nieświadomego zagrożenia wyłaniającego się dla głównego bohatera, a następnie raptownie zmienia źródła sytuacji bez wyjścia, a nawet ich kontekst. Czasami czepiam się, że Shaw, zawodowy poszukiwacz zaginionych, łowca nagród, dysponuje imponującą wiedzą i znakomitymi umiejętnościami, zwłaszcza kiedy unosi się wokół niego zapach śmierci, ale to już taka niemal standardowe ujęcie bohatera pomagającego słabszym i ratującego w potrzebie.

Gig Harbor w stanie Waszyngton, miasto liczące siedem tysięcy mieszkańców, urokliwe i jednocześnie nadgryzione zębem czasu, staje się miejscem zlecenia zlokalizowania dwóch młodych mężczyzn, podejrzanych o rysowanie swastyk, podpalenie kościoła, ostrzelanie kościelnego i kaznodziei. Jeden wątek powieści wnika głęboko do sekty prowadzonej przez mistrza Eliego zajmującego się osobliwą terapią osób pogrążonych w żałobie. Drugi przyjmuje osobisty charakter dotyczący zamordowania ojca Shawa i ściśle tajnej tajemnicy z przeszłości. Powieść oprócz waloru przygody w rytmie dynamicznej sensacji, ukazuje również jak sekta potrafi kontrolować otoczenie wyznawców, kreować ściśle obowiązujący system kar i nagród, wzbudzać poczucie bezsilności, wykorzystywać strach do panowania, lansować uzależnienie od przywódcy, stawiać za cel przemodelowanie zachowań zwolenników. Szacuje się, że w USA może funkcjonować nawet dziesięć tysięcy różnorodnych sekt, zatem jest to poważna skala społecznego zjawiska, warto o tym uświadamiać nawet poprzez kryminały, thrillery i sensację.

4/6 – warto przeczytać
sensacja, 450 stron, premiera 14.06.2022 (2020), tłumaczenie Łukasz Praski
Książka wypożyczona z biblioteki.

NEŃKA LICHO

UKRAINA. REPORTAŻ Z WOJNY

ANTONINA PALARCZYK

„Jak sama mówi, trafiła na wojnę, by coś przeżyć: może strasznego, może dziwnego, na pewno intensywnego.”

Kiedy na skrzydełku okładki książki przeczytałam powyższe zdanie, zaczęłam się zastanawiać nad szaleństwem kryjącym się za tymi słowami i czynami, bo przecież, kto normalny pchałby się na wojnę, by coś poczuć, przywołać skrajne emocje, narazić się na kalectwo i śmierć, kiedy może spokojnie w domowym zaciszu śledzić relacje z wojny na Ukrainie. Lecz znalazła się młodziutka osoba, podróżująca autostopem, pragnąca z bliska obserwować wojnę, namacalnie dotknąć przerażenia i koszmaru, zanurzyć się w cierpieniu i biedzie, przysłuchiwać się rozmowom żołnierzy, wolontariuszy i cywili, włączać się w nie, żeby pozyskać jak najbardziej szczegółowy obraz frontowej rzeczywistości, dramatycznej codzienności, świadectw traum, ale również siły przetrwania, walki i oddania.

I wiecie co, bardzo potrzeba była ta książka, przypominająca i relacjonująca obraz zbrodni i funkcjonowania w jej obszarach, gdyż wojna na Ukrainie nieco spowszedniała w oczach innych narodów. Nie wywołuje tak silnych emocji jak wcześniej, niekiedy nawet złoszczą bezpośrednie i pośrednie jej konsekwencje. Antonina Palarczuk napełniała znaleziony wazonik z pocisku obrazami sprzeczności, zmianami w ukraińskim społeczeństwie, historiami indywidualnych osób, duszami zdewastowanych i wymarłych miast, obecnością życia we wsiach wydawałoby się wykreślonych z mapy, specyfiką udzielania pomocy medycznej i urządzania pogrzebów. Skłaniała do zastanowienia się, czy warto marzyć na powojnie, kiedy pociski świszczą wokół, jak bardzo może spowszednieć liczba zabitych, jaka jest prawdziwa definicja bohatera, dlaczego pojawia się niejednolitość w podejściu do agresora, czy i w jaki sposób chronić przyrodę.

Różnorodność emocji, mocno ściśniętych i prawdziwych, wypełniała strony zbioru reportaży. Imponował wyczulony zmysł obserwacji ludzi, miejsc i incydentów, ale także wszechobecnej śmierci. Odpowiadał styl narracji, obrazowy, przekonujący, oddziałujący na zmysły i wyobraźnię. Jeśli uwzględniło się, że „Neńka licho” to debiut zaledwie dwudziestopięcioletniej korespondentki wojennej, to rodziło się uznanie dla kunsztu opowiadania, a zanikały podejrzenia o szaleństwo uprawiania takiego dziennikarstwa. Powinniśmy móc spoglądać w oczy temu, co dzieje się na Ukrainie, patrzeć wprost na ludzkie tragedie, nie odwracać wzroku od tego, co niewygodne, niezrozumiałe i trudne do przyjęcia. Obserwowałam jak zmieniała się dorosłość i świadomość autorki przez obecność na frontach wojennych, ale i ja poczułam, że coś mną mocno szarpnęło, uderzyło wydźwiękiem i kontrastem, zwróciło uwagę, przyciągnęło do dalszego interesowania się.

4.5/6 – warto przeczytać
reportaż, 382 strony, premiera 28.10.2026
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

ALEJA SAMOBÓJCÓW

JAROSŁAW PATER tom 1

MAREK KRAJEWSKI, MARIUSZ CZUBAJ

„Czasem śladem jest nie to, co widzimy, ale to, czego nie ma.”

Dwukrotnie miałam myśl, aby porzucić kryminał tuż przed pierwszą połową. Niestety, nie wkręciłam się w niego, wydawał się rozlazły i mało konkretny od strony mroku. Podejrzewałam, że był to efekt szczegółowych opisów i wtrąceń okolicznościowych, obejmujących polską rzeczywistość pierwszych lat dwudziestego pierwszego wieku, które fantastycznie przywoływały wspomnienia lub dawały wyobrażenie jak wtedy było, jednak bez równoległego prowadzenia wyrazistego i emocjonującego śledztwa, co odebrało intrydze moc koncentrowania uwagi i wciągania się. 

Niekoniecznie było mi po drodze z prowadzeniem kluczowej postaci serii, psychicznie połamanej i pokręconej, chociaż nie mogłam odmówić jej determinacji i zaangażowania w prowadzenie śledztwa, nawet bez zgody przełożonego i w ramach urlopu. Miałam odczucie, że kryminał zgubił osobowość w nadmiarowej muzyce i zbędnych opisach codzienności głównego bohatera, nudnych dialogach, w drobnych nielogicznościach, niezrozumiałym zachowaniu niektórych osób, słabo uzasadnionych motywach. Na plus zaliczyłam finałową odsłonę wyjaśniającą kryminalną zagadkę, atrakcyjne zawirowanie i wymieszanie rozwiązań śledztwa, choć w powieści brakowało esencji czerni ludzkiej natury. Rok dwa tysiące szósty, dom seniora, morderstwo z osobliwą inscenizacją dokonane na jednym z mieszkańców i równoczesne zniknięcie drugiego. Czy śmierć inwalidy i nieobecność profesora łączyły we wzorze wspólne nici? Dlaczego ABW przejmowała sprawę? Dokąd prowadziło Jarosława Patra dociekliwe prywatne dochodzenie? Drugi tom czeka na półce, nie wiem, kiedy się za niego zabiorę, muszę odczekać jakiś czas, przytłumić negatywne wrażenia po spotkaniu z pierwszym.

2/6 – czytasz i zapominasz
kryminał, 384 strony, premiera 10.01.2008
Ze zbiorów własnych Bookendorfiny.

MEDALION

LESZEK HERMAN

„Kilkudziesięciu mężczyzn stało przy relingach i wantach, wpatrując się w pojedynczy ślad butów, który prowadził przez śnieg ku mlecznej pustce lodowego pola.”

Zastanawiające, dlaczego dotąd nie trafiłam na twórczość Leszka Hermana, bo jak się przekonałam po „Medalionie”, to zdecydowanie coś dla mnie. Sensacja bazowała na kryminalnym wątku i historycznym tle, moim ulubionym, zatem jak miałam nie dać się w nią wciągnąć, tym bardziej, że opowiedziana została przyjemną i zgrabną narracją. Odpowiadało mi naprzemienne wędrowanie przygodą po dwóch strefach czasowych. Przeszłości (rok tysiąc osiemset dwudziesty dziewiąty) naznaczonej podróżą na pokładzie Mary Ann ze Szkocji do Królewca i osobliwymi śmierciami. I współczesnością z zagadkowym skarbem i wyboistą drogą prowadzącą do odkryć. 

Konwojowanie szczególnego ładunku, trzech masywnych i okutych żelazem skrzyń, których zawartości nikt nie znał, a mega działały na wyobraźnię marynarzy, w połączeniu z najbardziej mroźną zimową scenerią, ciekawie podkręcało klimat, zwłaszcza, że do głosu dochodziły akcenty przesądów i legend. Natomiast projekt odzyskania czerwonej kamizelki, przeprowadzany w londyńskiej scenerii, był ryzykowną grą, tajemniczą operacją lubiącą prowadzić na manowce. Wsiąkałam w obrazy nakreślone w pokładowym dzienniku. Dociekałam, co stało się z kolekcją cennych polskich szafirów. Dałam się ponieść dynamicznie prowadzonej intrydze, stawała się coraz bardziej upiorna i zagadkowa, zagęszczała się sekretami, zdradami i spiskami. 

Zastrzeżenia miałam do nakreślenia postaci z współczesności, zwłaszcza Keanana Blaira, lekarz wydawał mi się wyjątkowo podatny na manipulacje kobiet. Influencerka Olivia Lamont, chociaż wykazywała się piekielnym wyczuciem i intuicją w zdobywaniu informacji i łączeniu faktów, nie wywołała sympatii. Zbyt bezpośrednia, jednak tę cechę dostrzegam dziś w większym wymiarze niż kiedyś u młodych zespolonych z social mediami. Grupa osób powiązanych z Sedinum Exploration przybierała różnorodne osobowości, co działało na korzyść w odbiorze. Atutem powieści stało się tło historyczne, znakomicie wykorzystujące fakty, wplatające ciekawostki z dziejów Polski. Chętnie przypomniałam je sobie i zetknęłam z badawczymi wizjami bohaterów. 

„Medalion” frapująco wypełnił wieczór czytelniczy, wciągnął kryminalną i historyczną odsłoną, zgrabnie żonglował przeszłością i teraźniejszością. Miałam wrażenie, że trochę zaniedbywał portrety postaci nam współczesnych, jednakże odczucie mogło wynikać z nieznajomości wcześniejszych powieści Leszka Hermana, zatem motywów określonych postaw. Autor odsyłał na konkretnych tytułów, aby chętny na wyrobienie sobie pełnego spojrzenia na wątki, wiedział, gdzie je znaleźć. Książkę mogłam czytać i bez znajomości poprzedniczek, gdyż nie tworzą serii, ale wewnętrzny świat czytelniczy. Umówię się z innymi reprezentantami twórczości autora.

5/6 – warto przeczytać
sensacja, 414 stron, premiera 28.10.2026
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Muza.

OFIARY

JØRN LIER HORST, THOMAS ENGER

BLIX I RAMM NA TROPIE ZBRODNI tom 5

„Na wszystko przychodzi czas.”

Powieść wywołała przygnębiające wrażenie w ujęciu losów kluczowej postaci serii. Horst i Enger, wrzucając Blixa do worka wymieszanych dramatów i tragedii, znacząco zmienili jego zachowanie i podejście do życia. Miałam do czynienie już nie ze zawieszonym w próżni zawodowej i osobistej człowiekiem, ale ze złamaną osobą, za wszelką cenę starającą się utrzymać na powierzchni egzystencji, lecz bez wyraźnego celu, nie wspominając o radości i satysfakcji. Dawni przyjaciele i znajomi odwrócili się od niego, praktycznie nikt już nie brał pod uwagę jego detektywistycznych wskazówek, co więcej, niektórzy obwiniali, a nawet oskarżali za bieżące następstwa zdarzeń w ramach prowadzonego śledztwa. Obejmowało ono odkrycie zwłok kobiety, nawiązanie kontaktu przez mordercę, zagadkowe rysunki i listy. 

Alexander Blix próbował dociec, co tak naprawdę łączyło go z oprawcą, dlaczego zagrażał jego bliskim, skąd pragnienie przywoływania śladów z przeszłości. Emma Ramm nie pracowała już jako dziennikarka. Po dramatycznych incydentach wybrała spokojniejsze życie. Kiedy zwróciła się do niej nastolatka z prośbą o udowodnienie niewinności ojczyma, kobieta zaangażowała się w coś, co mogło okazać się bardzo ryzykowne i niebezpieczne. Sporo się działo, scenariusz tchnął bezsilnością, lecz także determinacją w próbach dojścia do prawdy. Charakteryzował się rozbudowaną ścieżką kryminalną, intensywnie nasyconą sensacją, wpasowująca się w wakacyjne przygody czytelnicze. Szybko się czytało, uczestniczyło w zagadce zbrodni i spoglądało na zmiany w osobowości człowieka, któremu rozdrapywało się rany sprzed kilku i wielu lat. Zerknij na wrażenia ze spotkań z poprzednimi tomami serii o Blixie i Ramm ("Punkt zero", "Zasłona dymna", "Nieobliczalni", „Blizny”) tych autorów, inną serię Horsta, o Williamie Wistingu, przybliżoną na Bookendorfinie ("Sprawa 1569", "Kluczowy świadek", "Felicia zaginęła", "Gdy morze cichnie", "Jedna jedyna", "Nocny człowiek" i "Szumowiny", "Zła wola", "Bez granic"), oraz detektywistyczne powieści dla młodych czytelników ("Operacja rupieciarz", "Operacja bałwan", "Operacja rower", "Operacja księga czarodzieja", "Operacja tajemnica zamku").

4/6 – warto przeczytać
kryminał, 416stron, premiera 19.02.2024 (2023), tłumaczenie Milena Skoczko-Nakielska
Książka wypożyczona z biblioteki.

BLIZNY

JØRN LIER HORST, THOMAS ENGER

BLIX I RAMM NA TROPIE ZBRODNI tom 4

„Odpowiedzi zawsze kryły się w przeszłości.”

Przyjemnie spędziłam czas z książką, jednak czwarty tom serii nie dorównywał poprzednikom pod względem prawdopodobieństwa zdarzeń. Wydawały się naciągane, wykraczające poza realizm więziennej rzeczywistości, zatem trudno było uwierzyć w incydenty i logiczne podstawy scenariusza zdarzeń. Natomiast, podobało mi się ukazanie sylwetki kluczowej postaci, kiedy z jednej strony wydawała się złamana przez los i okoliczności, z drugiej wciąż zawieszona w zawodowych ambicjach z poprzedniego etapu życia. 

Polowanie na groźnego mordercę, dochodzenie do prawdy sprzed wielu lat, rozwiązywanie zagadki społecznych relacji między mieszkańcami niewielkiej norweskiej miejscowości, nakręcały akcję z wielu kierunków. Czułam napięcie wywoływane przez stopniowo ujawniane tajemnice, ale obraz prawdy zamazany celowym zapomnieniem i zmową milczenia i tak za szybko odkrywał karty. Stosunkowo łatwo wytypowałam wiodący czarny charakter. Blizny ludzkich dusz i serc nie dały się oswoić na tyle, aby pozostawić je w spokoju, przynajmniej przez osoby pogrążone w smutku, rozpaczy i pragnieniu zemsty. Kiedy poluje się na kogoś, samemu także można zostać upolowanym, dosłownie, w warstwie wspomnień i uczuć. 

Alexander Blix i Emma Ramm, detektyw i dziennikarka, mieli sporo aspektów do wspólnego przepracowania i współpracy. Czy udało im się wrócić do relacji sprzed tragedii powiązanej z córką policjanta? Jak mocno przeszłość mogła być obecna w myślach i czynach czujących się wykorzystanymi i pokrzywdzonymi? Dlaczego jedno mniej lub bardziej przypadkowe spotkanie wakacyjne sprzed wielu lat wywoływało tak poważne konsekwencje? Jak wiele były w stanie zniszczyć przemilczenia i brak szczerości? Zerknij na wrażenia ze spotkań z poprzednimi tomami serii o Blixie i Ramm ("Punkt zero", "Zasłona dymna", "Nieobliczalni") tych autorów, inną serię Horsta, o Williamie Wistingu, przybliżoną na Bookendorfinie ("Sprawa 1569", "Kluczowy świadek", "Felicia zaginęła", "Gdy morze cichnie", "Jedna jedyna", "Nocny człowiek" i "Szumowiny", "Zła wola", "Bez granic"), oraz detektywistyczne powieści dla młodych czytelników ("Operacja rupieciarz", "Operacja bałwan", "Operacja rower", "Operacja księga czarodzieja", "Operacja tajemnica zamku").

3.5/6 – w wolnym czasie
kryminał, 394 stron, premiera 23.03.2023 (2022), tłumaczenie Milena Skoczko-Nakielska
Książka wypożyczona z biblioteki.

NIEOBLICZALNI

JØRN LIER HORST, THOMAS ENGER

BLIX I RAMM NA TROPIE ZBRODNI tom 3

„Rola policjanta śledczego polegała na wyjaśnianiu wątpliwości, odkrywaniu tajemnic i demaskowaniu kłamstw, na ujawnianiu faktów, które ludzie chcieli ukryć przed światem.” Ale co w sytuacji, kiedy śledczy prywatnie łączony jest ze zbrodnią?

Po przerwie sięgnęłam po kolejne tomy serii o detektywie Alexandrze Blixie i dziennikarce Emmie Ramm, dwójce osób połączonych tragicznym doświadczeniem z przeszłości. Pierwszy tom „Punkt zero” gwarantował dobrą zabawę, drugi „Zasłona dymna” należał do mniej ekscytujących, ale wciąż wciągających. Trzeci „Nieobliczalni” zaskoczył głęboko mrocznym odcieniem i ostatecznym rozwiązaniem. Nie zaszkodziły schematyzm i naciąganie sprzyjających okoliczności, przynajmniej nie na tyle, aby znacząco obniżać wrażenia czytelnicze. 

Czułam narastające napięcie i dramatyzm, miałam poczucie, że coś ostatecznie się kończyło. Dynamizm akcji miał wysoko postawioną poprzeczkę, ale odpowiadało mi szybkie tempo, zwłaszcza, że dużo działo się wokół bohaterów. Powieść zaczęła się od mocnego uderzenia, wykonania egzekucji przez zastrzelenie policjantki w jej domu i ucieczki współlokatorki przed oprawcą. Horst i Enger zaproponowali czytelnikowi mocną zabawę, z dużą dawką emocji, incydentów i niebezpiecznego śledztwa. Chętnie chwytam za tego typu powieści sensacyjne, z wieloma ukrytymi motywami, ciemnymi tajemnicami i echami zbrodni z przeszłości. Zerknij również na inną serię Horsta, o Williamie Wistingu, przybliżoną na Bookendorfinie ("Sprawa 1569", "Kluczowy świadek", "Felicia zaginęła", "Gdy morze cichnie", "Jedna jedyna", "Nocny człowiek" i "Szumowiny", "Zła wola", "Bez granic"), oraz detektywistyczne powieści kierowane do młodych czytelników ("Operacja rupieciarz", "Operacja bałwan", "Operacja rower", "Operacja księga czarodzieja", "Operacja tajemnica zamku").

4.5/6 – warto przeczytać
kryminał, 336 stron, premiera 05.05.2021 (2020), tłumaczenie Milena Skoczko
Książka wypożyczona z biblioteki.

ZIELONY SKARABEUSZ

PHILIPP VANDENBERG

„Archeologia jest jak polityka sztuką możliwości.”

Typowo wakacyjna przygoda czytelnicza, oprawiona w ramki starożytnego Egiptu, wypełniona archeologią i sensacją. Dobry styl narracji, zręczne uwzględnienie elementów historii i miejsc, udane wytworzenie klimatu niepokoju i dreszczy emocji. Po poznaniu poprzednich książek Philippa Vandenberga wiedziałam już czego się spodziewać i na jakim poziomie, dlatego śmiało dałam się ponieść mało prawdopodobnej fabule, do pewnego stopnia uwieść tajemnicy egipskiego amuletu i zainteresować losami mumii. Co nie oznacza, że nie dostrzegałam pewnych niedociągnięć i poluzowania intrygi. 

Akcja działa się w drugiej połowie lat sześćdziesiątych poprzedniego wieku. Międzynarodowa społeczność uczestniczyła w przenoszeniu starożytnej budowli Abu Simbel ponad lustro wody powstałego w rezultacie budowy tamy asuańskiej, jednego z najważniejszych zabytków Egiptu. Mogłam podziwiać tę imponującą starożytną świątynię w ramach pobytu w Egipcie, zatem łatwo mi było zrozumieć doniosłość przedsięwzięcia i unikalność charakteru prac. Szkoda, że autor nie wspomniał, że prawdziwym kierownikiem prac z ramienia UNESCO był polski archeolog Kazimierz Michałowski z Uniwersytetu Warszawskiego. W intrydze nie zabrakło krwawych akcentów, morderczych planów, sabotażowych akcji, potężnych siatek szpiegów, szpicli i donosicieli, a przede wszystkim żądzy odkrywania, śladów ukrytych tajemnic, a także romantycznego wątku. Podobało mi się, że nakreślono silne kobiece postaci, inteligentne i pewne siebie, z którymi inni musieli się liczyć, a jak wiadomo, czasy temu nie sprzyjały. Główne mocne atuty „Zielonego skarabeusza” to nawiązanie do historii, klimat starożytności i archeologiczny rys, do mniej udanych elementów należały drogi na skróty w nawiązywanych relacjach między bohaterami i podsycaniu płomienia niepewności. Zerknij na inne książki tego autora, zaprezentowane na Bookendorfinie („Akta Golgoty”, „Cienie purpury”, "Ósmy grzech główny", "Piąta ewangelia", "Zapomniany pergamin")

3.5/6 – w wolnym czasie
sensacja, 364 strony, premiera 26.09.2012 (1994), tłumaczenie Barbara Tarnas
Książka wypożyczona z biblioteki.

SYMFONIA ŚMIERCI

JØRGEN JÆGER

OLE VIK tom 3

"Sprawa (kryminalna) jak cebula, trzeba obierać z niej kilka warstw.”

Skaczę po serii, losowo trafiam na tomy ("Pisane krwią", "Kameleony"), ale nie przeszkadza mi to, gdyż zagadki kryminalne za każdym razem są inne. Może tracę nieco na rozwoju otoczki obyczajowej otaczającej kluczową postać, jednak jest na tyle zgrabnie i zręcznie prowadzona, że gładko wchodzę i poruszam się w niej. "Symfonia śmierci" długo trzyma w niepewności w przypuszczeniach odnośnie tożsamości czarnego charakteru powiązanego z przestępstwami. Intryga nie należy do mocno złożonych, ale do nieźle pokręconych już tak, a takie właśnie lubię.

Ole Vik, wraz z kolegami z wydziału kryminalnego, mierzy się z kimś, kto wykazuje się wyjątkową umiejętnością planowania niecnych czynów i wdrażania ich ze szczególną drobiazgowością. W wyjaśnieniu sprawy nie pomagają lodowaty powiew przeszłości i rozległa sieć tajemnic. Podoba mi się finałowa odsłona, szczególnie mocno nie zaskakuje, ale logicznie wszystko łączy. Czytając książki Jørgena Jægera trzeba wykazać się cierpliwością w podążaniu za opisami pełnymi detali. Mnie to odpowiada, gdyż uruchamia wyobraźnię w przenoszeniu się na miejsce, do sytuacji i w przeżycia bohaterów. Ogromny plus za uwzględnienie w kryminale norweskiej mentalności i społecznych problemów. Cecile, jedna z czołowych postaci, stoi przed wyzwaniem walki z oprawcą i systemem prawnym, który zawodzi kobiety. To bardzo dramatyczna ścieżka fabuły, bazuje na rzeczywistych zjawiskach, liczbach i konsekwencjach. Powieść warto poznać.

4/6 – warto przeczytać
kryminał, premiera 01.08.2022 (2005)
tłumaczenie Iwona Zimnicka, lektor Paweł Paprocki
audiobook, 8 godzin i 33 minuty, audioteka, Word Audio Publishing International

APETYT NA ŻYCIE. ŚWIAT W KOLORACH MARIANNY

RENATA CZARNECKA

„Zakochanie w każdym wieku dodaje skrzydeł, nieważne, czy ma się dwadzieścia lat czy sześćdziesiąt, czy więcej.”

Potrzebowałam czegoś nieskomplikowanego w intrydze, lekkiego w klimacie, ale z refleksyjnymi nutami. Przeszukując półki z domowej biblioteki trafiłam na tę książkę, a przypominając sobie pozytywne wrażenia ze spotkania z innym tytułem Renaty Czarneckiej („Apetyt na życie. Kornelia od serca”), stwierdziłam, że powieść pomoże mi zrelaksować się w przyjemny i urokliwy sposób. Nie zawiodłam się, ale „Apetyt na życie. Świat w kolorach Marianny” zaskoczył mnie. Nie spodziewałam się tak wiele życiowego humoru w fabule, bo chociaż nie należała do złożonych, to właśnie dowcipnym spojrzeniem na los potrafiła dużo nadrobić. Nieco straciła na prostych dialogach i nieskomplikowanym scenariuszu zdarzeń, ale równoważyła to zwiewnością scenariusza zdarzeń. Zgrabnie zachęciła do wejścia we włoskie klimaty, społeczności, miejsca, tradycję i kuchnię.

Wydawało mi się, że autorka przedobrzyła w konstrukcji kluczowej postaci, uczyniła z niej mega egzaltowaną sześćdziesięciosześcioletnią kobietę, ale przekornie, właśnie ten rys zachowania najbardziej imponował i zbliżał do Marianny. Świeżo upieczona emerytka za nic miała swój wiek, społeczne oczekiwania i wyobrażenia rodziny na swój temat, chciała i potrafiła cieszyć się nową miłością. Nie dała się stłamsić poczuciem, że czegoś nie wypada lub nie przystoi babci, a za chwilę prababci. Ciekawie śledziło się perypetie wyrastające jak grzyby po deszczu, problemy, na które trudno znaleźć rozwiązania, czasami krytyczne spojrzenia na samą siebie. Kibicowałam Mariannie w tym fragmencie życia, chciałam, aby udało się jej pogodzić wiele rzeczy, stawiałam się w sytuacji bohaterki i zastanawiałam się, jak ja bym postąpiła będąc na jej miejscu, a to już za kilka lat. Nie żałowałam okazywania jej sympatii, nawet jeśli odbiegała od wzorca osoby, którą wyobrażałam sobie podczas poznawania kolejnych rozdziałów. Podziwiałam niespożytą energię, chwytanie za wymagające fizycznych sił zajęcia, podążanie tropem szybko przychodzących do głowy zamysłów. Chciałam mieć tyle odwagi co Marianna, otwartości wobec innych, a przede wszystkim apetytu na życie. Czy udało się byłej nauczycielce języka włoskiego zacząć korzystać z właśnie zdobytej wolności zawodowej? Jak bardzo sięganie po szczęście odbiegało od jej planów, zamierzeń i wyobrażeń? Czym zaskoczyła na plus nawet samą siebie?

4/6 – warto przeczytać
literatura obyczajowa, 218 stron, premiera 10.07.2026
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Axis Mundi.

PLEŚŃ

PODKOMISARZ LAURA HALBER tom 2

PRZEMYSŁAW ŻARSKI

„Przypadek lub splot niefortunnych zdarzeń mogą decydować o naszym losie.”

Nie czytałam „Fermentu”, pierwszego tomu serii o podkomisarz Laurze Halber, ale po spotkaniu z drugim nabrałam chęci do poznania. Szybko wbiłam się w „Pleśń”, Przemysław Żarski gładko wprowadził w intrygę, udanie podtrzymywał zainteresowanie i zapał do czytelniczej podróży. Odpowiadało mi, że sięgnął po klimat lat dziewięćdziesiątych, bliskich moim doświadczeniom i pamięci. Cofnęłam się do własnej młodości, chociaż nie w tak mrocznej sferze, w jakiej obracali się bohaterowie. Pewne elementy społeczne przywołały wspomnienia, często związane z trudami codzienności i ograniczeniami wolności. Zastanawiałam się, czy współczesna młodzież jest w stanie wyobrazić sobie, w jakiej przestrzeni poruszali się wówczas młodzi ludzie. Dzisiaj świat wygląda zupełnie inaczej, z jednej strony dużo ciekawiej niż kiedyś, ale z drugiej boryka się z nowymi wyzwaniami.

Autor atrakcyjnie prowadził kryminalne wątki, odsyłał do bliższej i dalszej przeszłości, wyjaśnienia koncentrował na teraźniejszości. Wprowadził imponującą liczbę postaci, czasami gubiłam się w ich roszadach, ale nie zmieniłabym tego, ponieważ wszystko wydawało się realniejsze. Po prostu musiałam nadążać za kojarzeniem i identyfikowaniem bohaterów w różnych punktach osi czasu. Intryga nie należała do skomplikowanych, jej siłą stały się nieprzewidywalność i zaskakujące obroty spraw. W drugiej połowie powieści klarował mi się w głowie pomysł na rozwiązanie zagadki detektywistycznej, ale moje przypuszczenia i interpretacje nie pokrywały się z faktami. Podobało mi się podążanie za prawdą z różnych perspektyw, ocieranie się o zło, ściskanie kłamstw, a te niczym purchawki tylko się mnożyły.

Mniej odpowiadały mi dysfunkcyjne cechy młodego środowiska żyjącego w robotniczym mieście, w betonowych blokowiskach. Pakowało się w przestępcze kłopoty, agresją odreagowywało na bezsilność, utratę możliwości, nadziei i marzeń. Znęcając się nad innymi odrywało się od żałosnej egzystencji i dawało negatywny przykład kolejnemu pokoleniu. Bólem odwracało uwagę od braku wiary i odwagi na przełamanie wzorców, niepewności co do własnej wartości, braku perspektyw i pomysłu na siebie, gdyż tylko on dawał poczucie, że się żyje. Wszechogarniająca samotność, biorąca w objęcia już od najmłodszych lat, wkradająca się siłą w rodzinne relacje, rozdrapująca czynami i słowami psychiczne rany.

Szczątki odkryte podczas rozbiórki pod fińskim domkiem, w którym przed trzydziestoma latami mieszkał skazany za uprowadzenie i zabójstwo dziecka mężczyzna, zwłoki znalezione w spalonym aucie, wypadnięcie kogoś z niezabezpieczonego pustostanu, to zaledwie rysujące się dramaty i zagadki, które należało krok po kroku odkryć i zrozumieć w dochodzeniu. Na to nakładały się długie cienie obyczajowych nut. Sprawiały, że odpowiedzi na pytania stawały się nieoczywiste, zwłaszcza kiedy pojawiały się dwa oblicza i żadne nie było prawdziwe. Zatem Laura Halber, kluczowa postać serii nie miała łatwo w prowadzonych śledztwach, tym bardziej, że musiała skonfrontować się z osobistymi zawirowaniami z przeszłości. Zerknij na wrażenia po spotkaniu z inną książką tego autora ("Umwelt"), przedstawioną na Bookendorfinie.

4.5/6 – warto przeczytać
kryminał, 352 strony, premiera 09.09.2026
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

KRYPTA

TYLER LOCKE tom 2

BOYD MORRISON

„Patrzył na najbardziej wyrafinowany mechanizm, któremu żadne dzieło człowieka nie zdołało odebrać palmy pierwszeństwa przez tysiąc pięćset lat.”

Powieść nie wyróżniała się w grupie podobnych sensacyjnych historii opartych na naukowych problemach do rozwiązania, tajemnicach z dalekiej historii do odkrycia, przygodach bazujących na presji czasu i ratowaniu ludzkości. Jednak wciągnęłam się za sprawą nawiązań archeologicznych i lubianych przeze mnie miast – Neapolu. Wraz z bohaterami podążałam tropem legendy i skarbu, wikłałam się w ryzykowne sytuacje, poznawałam głębię mrocznej ludzkiej natury, obsesję chciwości, toksyczność zdrady, uzależnienie od władzy i bogactwa, pragnienie zemsty i wyrównania rachunków. Postaci wykazywały się unikalnymi umiejętnościami i zakresem wiedzy, miały dostęp do nieograniczonych środków finansowych, a przez to do wszystkiego, co w danym momencie było im potrzebne, dysponowały siłami, na które zwykły przeciętniak nie miałby co liczyć, co uwierało, ale i tak chętnie przebiegałam po fabule.

Odwiedziłam kilka państwa, zajrzałam do strategicznych kulturowo miejsc, zeszłam na drogę zła w imię dobra ogółu. Boyd Morrison zadbał, aby losy ludzi uczestniczących w sensacyjnej podróży cechowały różnorodność i dramatyzm. Przywoływał ducha genialnego uczonego Archimedesa, pochylał się nad siłą znaczenia daru króla Midasa, zaglądał do antycznego kodeksu szukając wskazówek prowadzących ku złotu rozpalającym żądzę posiadania. Kluczowa postać serii, Tyler Locke, imponowała naukowym, wojskowym i biznesowym przygotowaniem. Podobnie jak Grant Westfield, biegły w sztuce przetrwania i walki, technikach uniku i oporu, sposobach ucieczki. Stacy Benedict, prezenterka programu telewizyjnego, została wrzucona w wir niebezpiecznych incydentów za sprawą porwania siostry. Autor śmiało wykorzystywał historię, legendę i artefakt do stworzenia bogatego dynamicznego scenariusza zdarzeń sympatycznie wypełniającego czas.

4/6 – warto przeczytać
sensacja, 398 stron, premiera 26.06.2013 (2011), tłumaczenie Paweł Cichawa
Książka ze zbiorów własnych Bookendorfina.